tarhana çorbası

Oturduğum yerden ismimin haykırıldığını işittim. Bir korku kapladı içimi, kafamın çevresinde bir karıncalanma hissettim, yine neyi unuttum… Arka odaya doğru hızlıca yol aldım. Karşılaştığım manzara içler acısıydı; annem koca karyolayı sökmüş, yerine geri takamıyor, benden yardım dileniyordu. Oh dedim benim bu karyolayla hiç münasebetim olmadı, hayırdır neymiş ki derdi amirim?  “Nasıl oldu da çıktı yerinden bu koca tahtalar? Perdeler de sökülmüş, belli ki vaka sandığım kadar basit değil, daha detaylı soruşturulmalı. Yatak gardıroba yaslanmış; komodin kapının tamamen açılmasını engelliyor, üzerindeyse yastık var. Zemine, karyolanın parçası olan levhadan un gibi ahşap tozlar dökülmüş (olay yerinden ayrıldıktan sonra mutlaka ayaklar yıkanmalı). Fail bir altmış boylarında yaşlı bir kadın, oldukça terli, nasıl başardınız bunu, nasıl oldu?” Diyemedim.  “Kapıyı itme, kenardan gel, geçebiliyor musun oradan, şuradan gel, tut şimdi bunu…” karyola başlığını diğer taraftan tuttum. Annemin ...

     Ensemde sürekli soluğunu duyduğum bıyıklı, ihtiyar bir adam var. Kimi zaman ağzından çıkan kelimelerin sıcaklığını kulağımda hissediyorum; nemli ve rahatsız edici, iğreniyorum. Bazen, teklifsizce bizlerin arasında bir resmiyet olduğunu, kılıcıyla bir kimsenin dilini dahi kopartabileceğinden bahsediyor. Bana biraz blöf gibi geliyor… Eşkıya mısın sen? Vaktinde, elinde şu meşhur kılıçlardan biriyle görmüştüm onu, ağır bir zırh kuşanmıştı. Çok ses çıkartıyordu yürürken, tank tunk. Birkaç gün geçti geçmedi, göğsünün sol yanında tanıdık bir simge fark ettim, Çukur işareti. Belli ki –tank tunk– fark etmediği bir esnada yaramaz kenar mahalle çocukları çizmişti. Sprey boya da öyle kolay kolay çıkmaz. Her geçen gün –tank tunk– daha da pasaklı halde gördüm onu, kimi yerine sümüklü peçeteler sıkıştırılmıştı, hatta hasımı olduğu popçulardan birinin konser duyurusunu sırtından okumuştum (“Ünlü şarkıcının ilk stadyum konseri!”). O ise –tank tunk– yalnızca “buraya afiş asmak yasakt...