eşkıya şövalye
Ensemde sürekli soluğunu duyduğum bıyıklı, ihtiyar bir adam var. Kimi zaman ağzından çıkan kelimelerin sıcaklığını kulağımda hissediyorum; nemli ve rahatsız edici, iğreniyorum. Bazen, teklifsizce bizlerin arasında bir resmiyet olduğunu, kılıcıyla bir kimsenin dilini dahi kopartabileceğinden bahsediyor. Bana biraz blöf gibi geliyor… Eşkıya mısın sen? Vaktinde, elinde şu meşhur kılıçlardan biriyle görmüştüm onu, ağır bir zırh kuşanmıştı. Çok ses çıkartıyordu yürürken, tank tunk. Birkaç gün geçti geçmedi, göğsünün sol yanında tanıdık bir simge fark ettim, Çukur işareti. Belli ki –tank tunk– fark etmediği bir esnada yaramaz kenar mahalle çocukları çizmişti. Sprey boya da öyle kolay kolay çıkmaz. Her geçen gün –tank tunk– daha da pasaklı halde gördüm onu, kimi yerine sümüklü peçeteler sıkıştırılmıştı, hatta hasımı olduğu popçulardan birinin konser duyurusunu sırtından okumuştum (“Ünlü şarkıcının ilk stadyum konseri!”). O ise –tank tunk– yalnızca “buraya afiş asmak yas...