eşkıya şövalye

    Ensemde sürekli soluğunu duyduğum bıyıklı, ihtiyar bir adam var. Kimi zaman ağzından çıkan kelimelerin sıcaklığını kulağımda hissediyorum; nemli ve rahatsız edici, iğreniyorum. Bazen, teklifsizce bizlerin arasında bir resmiyet olduğunu, kılıcıyla bir kimsenin dilini dahi kopartabileceğinden bahsediyor. Bana biraz blöf gibi geliyor… Eşkıya mısın sen? Vaktinde, elinde şu meşhur kılıçlardan biriyle görmüştüm onu, ağır bir zırh kuşanmıştı. Çok ses çıkartıyordu yürürken, tank tunk. Birkaç gün geçti geçmedi, göğsünün sol yanında tanıdık bir simge fark ettim, Çukur işareti. Belli ki –tank tunk– fark etmediği bir esnada yaramaz kenar mahalle çocukları çizmişti. Sprey boya da öyle kolay kolay çıkmaz. Her geçen gün –tank tunk– daha da pasaklı halde gördüm onu, kimi yerine sümüklü peçeteler sıkıştırılmıştı, hatta hasımı olduğu popçulardan birinin konser duyurusunu sırtından okumuştum (“Ünlü şarkıcının ilk stadyum konseri!”). O ise –tank tunk– yalnızca “buraya afiş asmak yasaktır” tabelasıyla yetinebilmişti. En nihayetinde vazgeçti bu kuşamından –dan dun tank çan–. Sertliğini başka şekillerde göstermenin daha iyi olabileceğine karar verdi. Zırhı da bir hurdacıya sattı (Satmak kelimesi sizi aldatmasın, karşılığında hiç para ödemediler ona, bize sattım dedi, cebinden boş bir sakız paketinin düştüğünü gördüm, halbuki eskiciye verse en azından birkaç tahta mandal alırdı…).

 

    Ne diyordum, ha evet… Bıyıklı geçkin adamlardan hazzetmiyorum, düzgünce iki çift laf bile edemiyorsun onlarla… Masada karşılıklı oturduk bugün, ne katlanılmaz bir an değil mi. Haddine olmayacak cümleler dökmeye çok istekliydi, yerini aldı bir kere. Oturduysak bu masaya, karnımıza da iki lokma girse hiç fena olmaz. Çok gergin, huysuz ama atağa bir o kadar hazır. Bütün yemek tarifleri onun komutasında bu akşam. İşte sentetik vakurluğunu takınıyor... Elimle masa örtüsünü düzelttim, sonradan pişman olacağım o soruyu sordum, 

 

–İşkembe mi söylesek?

Gözleri öfkeden kudurdu, 

–İftira bu!