yaşama kabiliyeti

-

     

Bu kırmızı kadar canlıyım bugün!


Dün clown ve bouffon gösterisine gittik. Ben de yaşadığımı hissettim. 

Abartılı makyajlar, burunlarında kırmızı toplarla oldukça budala görünen clown’lar; benin ben olduğuma, bizim biz olduğumuza ikna etmeye çalışan, birtakım müstehcen jestlere sahip bouffon’un da olduğu bir kumpanyanın varyete show’unu izlemeye gittik.

Balonları şişirip muhtelif ezgiler oluşturmaya çalıştık gösterinin bir yerinde. Ortaya doğaldır ki kulak tırmalayıcı ve işkence için kullanılmaya uygun delice bir vals çıktı. Görece kısa boylu bir clown bize bir şef olarak direktifler veriyor; çoğunlukla, bize sakin olmamızı söyleyen easy kelimesi dışında, ağzından pek bir söz çıkmıyordu. Bu çılgınca olayı boşa harcamak istemedim ve Ada’nın elinden tutup dansa kaldırdım, benden dans konusunda daha kabiliyetliydi, birkaç tur sahnenin kenarında dönüp adım attıktan ve söz konusu müziğe eşlik ettikten sonra yerimize oturup balonlarımızı şişirmeye devam ettik. Açık konuşmak gerekirse ben balonu bir türlü şişiremedim…

Geç olmuştu, oyun bittikten sonra arkadaşlarım ve ben eve dağılmak için Kadıköy’ün bayırlarını inmeye başladık, bu esnada kulübün akıbeti hakkında konuşuyorduk: hâlâ çok toy oluşumuz, öğrenme ve öğretme arzumuz…

Yaren ve Feyza hızlı trene geçtiler, ben ve Ada metrobüse bindik. 

Hıncahınç dolu olan araçta son anda bir koltuğa oturabilmiştik. İkimiz de iki kişilik hayatlarımıza birini dahil etmek yerine mutsuzluğumuzu yerleştirdiğimizden, dertleşmeye başlamak bizim için mecburi istikametti. Duraklar boyu birbirimizi dinledik, hep aynı meselelerle dostlarımızı sıkmaktan korktuğumuzdan ikimize de ilaç gibi gelmişti sohbet. 

İneceğim durağa gelmiştik, tam vedalaşırken Ada beklememi rica edip çantasından gösteriden kalma bir balon çıkarttı. Şişirip elinde oynatarak çıkardığı tiz seslerle bana “güle güle” dedi. Herhalde bir vedalaşmanın en melodik, en tatlı haliydi bu. İnsanların anlamsız bakışlarının arasından sıyrılıp metrobüsten inerken yüzümden tebessüm hiç eksilmedi. İşte o an sahiden yaşadığımı hissetmiştim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

eşkıya şövalye

-
    Ensemde sürekli soluğunu duyduğum bıyıklı, ihtiyar bir adam var. Kimi zaman ağzından çıkan kelimelerin sıcaklığını kulağımda hissediyorum; nemli ve rahatsız edici, iğreniyorum. Bazen, teklifsizce bizlerin arasında bir resmiyet olduğunu, kılıcıyla bir kimsenin dilini dahi kopartabileceğinden bahsediyor. Bana biraz blöf gibi geliyor… Eşkıya mısın sen? Vaktinde, elinde şu meşhur kılıçlardan biriyle görmüştüm onu, ağır bir zırh kuşanmıştı. Çok ses çıkartıyordu yürürken, tank tunk. Birkaç gün geçti geçmedi, göğsünün sol yanında tanıdık bir simge fark ettim, Çukur işareti. Belli ki –tank tunk– fark etmediği bir esnada yaramaz kenar mahalle çocukları çizmişti. Sprey boya da öyle kolay kolay çıkmaz. Her geçen gün –tank tunk– daha da pasaklı halde gördüm onu, kimi yerine sümüklü peçeteler sıkıştırılmıştı, hatta hasımı olduğu popçulardan birinin konser duyurusunu sırtından okumuştum (“Ünlü şarkıcının ilk stadyum konseri!”). O ise –tank tunk– yalnızca “buraya afiş asmak yas...
Devamı

düşünceler

-
Bu izlediğim gösteri kabak tadı vermeye başladı. Bazı replikler pek ezbere duyuluyor, yaşantıyı hissedemiyorum. Çok tekrara binmeler var. Aynı şeyleri defalarca dinledik, midemi bulandırıyor artık. Kendimi geri planda tutmasam iyi olacak anlaşılan. Birtakım duyumlar var ortalıkta, sisin içine beni çekip boğmaya çalışıyor. Yere uzanan ışığa varıyorum.  Ne kadar canavarlaşmışım haberim yok, sadece kendimi düşünmüşüm, salonu terk etmek istemişim.  Çıkmalı bazı kişiler çıkmalı ben değil onlar bırakmalı evet evet bırakmalı önce etrafı süpürürüm sonra camların tozunu alırım hem bizimkilere de haber veririm yardıma gelirler birlikte yaparsak hemencecik bitiriveririz ha olur da bir yerde inatçı bir leke kalır çıkartamazsak, n’apalım biz çıkarız. Nereye kadar direteceğiz ki! Konuşacağım o kızla, yalın ayak dolaşmasın. Patiklerini giysin, üşümesin, hastalanmasın. Buranın bostancısı benim, kaçın bakalım kör olası canavarlar sizi! Benim gösterime hangi haşerat dadanmaya cüret eder bakayım...
Devamı